இஸ்லாமோபோபியா பற்றிய சில குறிப்புக்கள் – – ஹாத்திம் பஸியன்

– ஹாத்திம் பஸியன்

அமெரிக்கா மற்றும் மேற்கத்திய நாடுகளில், அரசியல் தலைவர்களும் ஊடகங்களும் முஸ்லிம்களை குறிக்கும் வகையில் வெறுப்பையும் பயத்தையும் பரப்பும் பிரச்சாரங்களில் ஈடுபடுகின்றனர். அவர்கள், சமூகப் பிரச்சினைகள், பாதுகாப்பு சவால்கள் அல்லது குடியேற்றம் பற்றிய விவாதங்களில் கூட, முஸ்லிம்களின் அடையாளத்தை எதிர்மறையான வடிவில் சித்தரிக்கிறார்கள்.

இந்த பேச்சுகள் “தேசிய பாதுகாப்பு” அல்லது “நாகரிகத்தின் மதிப்புகள்” என்ற பெயரில் சொல்லப்படினும், அவை பொதுமக்களிடையே ஒரு மனப்பூர்வமான பாகுபாட்டை உருவாக்குகின்றன — முஸ்லிம் அடையாளம் என்பது “அபாயம்”, “மற்றவர்”, “நம்ப முடியாதவர்” என்ற அடிப்படையில் கற்பனை செய்யப்படுகிறது.

அரசியல் வட்டாரங்களில், இது ஒரு திட்டமிட்ட உத்தியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. வலதுசாரி கட்சிகள் தங்களது வாக்காளர்களை ஒருங்கிணைக்கவும், பயத்தை அரசியல் சக்தியாக்கவும், முஸ்லிம்களின் பெயரை ஒரு எளிய எதிரியாக மாற்றுகின்றன. இதேசமயம், ஊடகங்கள் இந்த அரசியல் உரைகளைக் கிளர்ச்சி மற்றும் பார்வையாளர்களின் கவன ஈர்ப்புக்காகப் பெரிதாக்கி ஒளிபரப்புகின்றன.

இவ்வாறு அரசியல் மற்றும் ஊடகம் இணைந்து செயல்படும் போது, “முஸ்லிம் எதிர்ப்பு” என்பது தனித்த சம்பவமாக இல்லாமல், மெல்ல மெல்ல ஒரு கலாச்சார மனப்பான்மை, ஒரு பொதுவான சமூக ஒப்புதல், ஒரு அச்சமூட்டும் அரசியல் கருவியாக மாறுகிறது.

அமெரிக்காவில் சமீபத்தில் சில அரசியல்வாதிகள் வெளியிட்ட கருத்துகளில்: “ஷரியா சட்டத்திற்கு எதிராக தடுப்பூசி கொடுக்க வேண்டும்”; “அமெரிக்கா மற்றும் அதன் சட்டங்களுக்கு நான் பற்றுள்ளேன் என்று பொதுமக்கள் முன்னிலையில் அறிவிக்க வேண்டும்”; மற்றும் “இஸ்லாம் எமது நாட்டில் ஒரு புற்றுநோய், இதை அகற்றவேண்டும்” என்பன அடங்கும். இவை அமெரிக்காவில் முஸ்லிம்கள் எதிராக உருவாகும் வெறுப்பான சூழல் மற்றும் தீவிர பாகுபாட்டை வெளிப்படுத்துகின்றன.

2015-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம், அமெரிக்கா, வடக்கு கரோலினா மாநிலம், சேப்பல் ஹில்லில், அமெரிக்க முஸ்லிம்களான டீயா பாராகட், அவரது மனைவி யூசோர் அபு-சால்ஹா மற்றும் அவரது சகோதரி ரஸான் அபு-சால்ஹா, இஸ்லாமிய வெறுப்பு முனைந்த கிரிஸ்டிய நபரின் தாக்குதலால் கொல்லப்பட்டனர். இந்த குற்றவாளி முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான கடுமையான எதிர்ப்பு எண்ணங்களை உடையவர் என்று அறியப்படுகிறது. சம்பவத்தில் அவர் மூவரையும் வீட்டில் இருந்தபோது சுட்டுக் கொலை செய்தார். இந்த சம்பவம், மேற்கத்திய சமூகங்களில் முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக பரப்பப்படும் வெறுப்பான பேச்சுகள் மற்றும் முஸ்லிம் சமூகத்தின் சாதாரண மக்களை இலக்கு வைக்கும் வன்முறைக்கிடையேயான தொடர்புகளைப் பற்றிய முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்பியது.

நாம் இவ்வாறு நடப்பதை எவ்வாறு புரிந்து கொள்ள வேண்டும்? இந்த சம்பவங்கள் சமூகத்தில் அதிகரிக்கும் வன்முறையின் ஆரம்பதாக புரிந்துகொள்ள வேண்டுமா?, அல்லது இவை மனஅழுத்தம் கொண்ட தனிப்பட்ட நபரால் ஏற்பட்ட சம்பவங்களே என்ற வகையில் கருதிக்கொள்ளலாமா? இந்தச் சூழ்நிலையில், நாம் இதிலிருந்து எந்தவொரு பொது அல்லது பரந்த முடிவையும் எடுக்க வேண்டுமா, அல்லது அவை தனிப்பட்ட சம்பவங்களாகவே இருக்கின்றன என்று நினைத்து, அதிக கவலைப்படாமல் இருக்கலாம் என்பதைக் தீர்மானிக்கலாமா? இதனை ஊடகம் மற்றும் அரசியல் தலைவர்கள் கூறும் தனிப்பட்ட சம்பவமாக மட்டும் கருதி தவிர்க்கக்கூடாது. வன்முறையை ஊக்குவிக்கும் சூழல் தெளிவாக காணப்படும் மற்ற சம்பவங்களின் எடுத்துக்காட்டுகள் 2012 மற்றும் 2011 ஆண்டுகளில் நடந்தன.

2012‑ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 5‑ம் தேதி, அமெரிக்கா, விஸ்கான்சின் ஓக் கிரிக் என்ற இடத்தில் உள்ள Sikh Temple of Wisconsin மீது நடந்த துப்பாக்கி தாக்குதல் மிகவும் பரிதாபகரமானது. தாக்குதலை 40 வயதான வெட் மைக்கேல் பேஜ் (Wade Michael Page) நடாத்தினார். காலை வணங்குதல் நடைபெறும் நேரத்தில் அவர் கோயிலில் உள்ள பக்தர்களை துப்பாக்கியால் சுட்டார்; இந்த தாக்குதலில் ஆறு பேர் உயிரிழந்தனர் — சாட்வன்ட் கலேகா (Satwant Kaleka), சிதா சிங் (Sita Singh), ரஞ்சித் சிங் (Ranjit Singh), சுவேக் சிங் கத்த்ரா (Suveg Singh Khattra), பிரகாஷ் சிங் (Prakash Singh) மற்றும் பரம்ஜித் கௌர் (Paramjit Kaur). விசாரணைகள் காட்டியது பேஜ்‑ன் செயலுக்கு பின்புலத்தில் வெள்ளை இன ஆதிக்கவாத எண்ணங்கள் மற்றும் வெறுப்பான மனப்பான்மைகள் இருந்ததாகும்.

2011‑ஆம் ஆண்டு ஜூலை 22‑ம் திகதி, நோர்வே நாட்டில் அரசு அலுவலகங்கள் உள்ள பகுதியில் கார் பம்ப் தாக்குதல் நடந்தது, இதில் ஆறு பேர் உயிரிழந்தனர். பின்னர், Utøya தீவில் உள்ள மாணவர்- முகாமில் Anders Behring Breivik என்ற வலது தீவிரவாதி துப்பாக்கிச் சூட்டில் 69 மாணவர்களை கொன்று, பலரை காயமுற்றார். மொத்தமாக 77 பேர் மரணத்தை சந்தித்தனர். Breivik இதை வலது-சாரி தேசியவாத மற்றும் முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான வெறுப்பு கோட்பாடுகளால் ஊக்குவிக்கப்பட்டதாக விசாரணைகளில் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.

நியூயார்க் ரயில் நிலையத்தில் நடந்த வெறுப்பு கொலை- 2012 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 27 ஆம் தேதி, அமெரிக்காவின் நியூயார்க் நகரில் உள்ள குயின்ஸ் (Queens) பகுதியில் அமைந்த 40வது தெரு – லோரி ஜாக்சன் ஹைட்ஸ் (40th Street–Lowery Street) மெட்ரோ நிலையத்தில் ஒரு அதிர்ச்சிகரமான சம்பவம் நிகழ்ந்தது. 31 வயதான எரிகா மெனெண்டெஸ் (Erika Menendez) என்ற பெண், இந்தியாவில் பிறந்த 46 வயது சுந்தீப்சேன் (Sunando Sen) என்பவரை ரயில் வந்து கொண்டிருக்கும் பாதையில் தள்ளி அவரை கொன்றார். சந்தேக நபரான எரிகா மெனெண்டெஸ் பின்னர் காவல்துறையிடம் ஒப்புக்கொண்டார். அவர் தெரிவித்த கூற்றுகள் தீவிரமான மதவெறி மனநிலையை வெளிப்படுத்தின. அவரது சொற்களில்: “நான் இந்த முஸ்லிமை ரயிலின் பாதையில் தள்ளினேன், ஏனெனில் எனக்கு இந்துக்கள் மற்றும் முஸ்லிம்கள் மீது வெறுப்பு உள்ளது. அவர்கள் 9/11 சம்பவத்திற்குப் பொறுப்பு என்று நான் நம்புகிறேன்.” சுந்தீப்சேன் முஸ்லிமாக இல்லாவிட்டாலும், அவரின் வெளிநாட்டு தோற்றம் காரணமாக மெனெண்டெஸ் அவரை “முஸ்லிம்” என தவறாக அடையாளம் கண்டு தாக்கினார்.

Wade Michael Page, Anders Breivik, Craig Stephen Hicks, Erika Menendez ஆகியோர் அனைவரும் தங்களது கைகளால் மனிதர்களை கொன்றவர்கள். ஆனால், அவர்களின் வன்முறையை வெறும் “தனிநபர் பைத்தியக்காரத் தாக்குதல்” என்று விளக்குவது ஆபத்தான எளிமைப்படுத்தலாகும். ஏனெனில், இவர்கள் செயல்பட்ட சூழல்: அரசியல் தலைவர்கள், ஊடகங்கள், மற்றும் சமூக கருத்து வடிவமைப்பாளர்கள் இணைந்து உருவாக்கிய ஒரு வெறுப்பின் சூழல் — முன்னதாகவே அவர்களை ஊக்குவித்தது.

மேற்கத்திய ஊடகங்கள் மற்றும் அரசியல் உரையாடல்களில், இஸ்லாம் தொடர்ந்து “அச்சுறுத்தலாக” வரையறுக்கப்பட்டு வருகிறது. தினசரி செய்திகள், அரசியல் பேட்டிகள், தேர்தல் பிரச்சாரங்கள் ஆகிய அனைத்திலும் “முஸ்லிம்” என்ற சொல்லே “பிரச்சினை” அல்லது “பாதுகாப்பு அபாயம்” என ஒலிக்கிறது. இந்த பேச்சு முறையே சமூக மனதில் ஒரு உள்நிலை முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது — அதாவது, முஸ்லிம்கள் என்றால் வன்முறை, தீவிரவாதம், வெளிநாட்டு வந்தேறிகள் என்பதைக் குறிப்பிடும் ஒற்றைச் சிந்தனை. அப்படிச் சிந்திக்கப்படும் போது, வெறுப்பின் விதைகள் பரவுவது தவிர்க்க முடியாதது. அதிலிருந்துதான் Page, Breivik, Hicks, Menendez போன்றவர்கள் தங்களது “வன்முறைச் செயல்” நியாயமானது என நம்பினர். அவர்கள் தனிப்பட்ட நபர்களாக இருந்தாலும், அவர்களின் மனநிலைகள் ஒரு பெரிய கலாச்சார நோயின் அறிகுறிகள் — அரசியல் மற்றும் ஊடகங்கள் இணைந்து உருவாக்கிய பாகுபாட்டின் பிளவு.

இந்த வெறுப்புப் பாணி, மேற்கு அரசியல் அமைப்புகளிலும் ஊடகங்களிலும் பல தசாப்தங்களாக வேரூன்றியுள்ளது. அதன் விளைவாக, அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பாவில் முஸ்லிம்களின் சமூக நிலை நாளுக்கு நாள் சிதைந்து வருகிறது. கல்வி, வேலை, குடியுரிமை, பொது நிர்வாகம் போன்ற துறைகளில் அவர்களின் குரல் குறைந்து, “சந்தேகத்தின் நிழல்” அவர்களைச் சுற்றி நிற்கிறது. இதற்கு உடனடி சமூக மற்றும் அரசியல் தீர்வுகள் தேவை. இல்லையெனில், ஒவ்வொரு பாகுபாடு நிறைந்த செய்தித் தலைப்பும், ஒவ்வொரு வெறுப்பான அரசியல் உரையும், இன்னொரு வன்முறைச் சம்பவத்தின் முன்னோட்டமாகவே மாறும்.

ஆம், உலகம் முழுவதும் இஸ்லாத்தின் பெயரில் சில உள்நாட்டு மற்றும் சர்வதேச பயங்கரவாதிகள் செய்த குற்றங்கள் பற்றிப் பேசலாம். அவை மனிதாபிமானத்திற்கு எதிரானவை, யாரும் அதை மறுக்க முடியாது. ஆனால், அந்தச் சம்பவங்களை மேற்கத்திய ஊடகங்கள் மற்றும் அரசியல் முன்னணிகள் வெளிப்படுத்தும் விதம் ஒரு சமநிலை நோக்கத்துடன் இல்லை. அவர்கள் அவ்வாறு நிகழ்ந்த குற்றங்களை ஒட்டுமொத்த முஸ்லிம் சமூகத்தின் அடையாளமாகக் காட்டுவதன் மூலம், அந்தக் குழுவை “மற்றவர்கள்” — அதாவது “நம்மில் இல்லை” என்ற தூரத்தில் தள்ளுகின்றனர்.

இது சாதாரண தகவல் பரிமாற்றம் அல்ல; இது ஒரு கருத்தியல் இயந்திரம். அந்த இயந்திரம் தொடர்ந்து “முஸ்லிம்” என்பதைக் குற்றம், வன்முறை, மற்றும் பின்தங்கிய நிலை ஆகியவற்றுடன் இணைத்து காட்டுகிறது. இதன் மூலம் முஸ்லிம்களின் மனிதத்தன்மையே குறைக்கப்படுகிறது — அவர்கள் நாகரிகத்தின் விளிம்பில் நின்ற “கிரூரர்கள்” போல காட்டப்படுகிறார்கள்.

இதுபோன்ற நிலைதான், வடக்கு கரோலினாவில்— டீயா பாராகட், யூசோர் அபு-சால்ஹா, மற்றும் ரஸான் அபு-சால்ஹா ஆகியோர் கொல்லப்பட்ட சம்பவத்தின் பின்னணியாகக் காணப்படுகிறது. தற்போது அமெரிக்க அதிகாரிகள், இந்த மாணவர்கள் மீதான கொலைக்கான நோக்கம் மதவெறி காரணமா என்று தீவிரமாக விசாரணை செய்து வருகின்றனர்.

இன்றைய நிலையில், அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பாவின் பல பகுதிகளில் முஸ்லிம்களின் சமூக, அரசியல், மற்றும் கலாச்சார இடம் வேகமாக சிதைந்து கொண்டிருக்கிறது. இது வெறும் பாகுபாடு அல்ல; இது ஒரு அமைப்புச் சார்ந்த சீரழிவாக மாறியுள்ளது. இந்த நச்சான சூழலை மாற்ற உடனடி தீர்வுகள் தேவை — கல்வி, ஊடகம், மற்றும் அரசியலில் நீதி மற்றும் சமநிலையை மீட்டெடுக்கக்கூடிய தீர்வுகள்.

சந்தேகமின்றி, உலகின் சில பகுதிகளில் சில முஸ்லிம்கள் செய்த வன்முறைச் சம்பவங்கள், இந்த சமூகத்தின் மீதான நம்பிக்கையை பாழடிக்க காரணமாகியிருக்கின்றன. ஆனால் உண்மையில், வலது சாரி அரசியல் இயக்கங்கள் இந்தச் சூழலை தங்களுக்கான வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்துகின்றன. அவர்கள் பேசும் “பாதுகாப்பு” என்ற சொல், பெரும்பாலும் “பிரிவினை” என்பதற்கே இணையாகப் பயன்படுகிறது.

இஸ்லாமோபோபியா அவர்களுக்கு ஒரு தேர்தல் ஆயுதமாக மாறியுள்ளது. “முஸ்லிம் அச்சுறுத்தல்”, “நாட்டு நம்பிக்கை”, “நாகரிக பாதுகாப்பு” போன்ற வார்த்தைகள், அவர்களின் உரையாடல்களில் மையமாக நிற்கின்றன. இதன் மூலம் அவர்கள் மதச்சார்பற்ற, ஆனால் நச்சான தேசியவாத அடையாளத்தை விற்பனை செய்கிறார்கள். மக்களைப் பயமூட்டி தங்கள் அரசியல் ஆதரவாக மாற்றுகிறார்கள். இதனால், மதச்சார்பற்ற அல்லது ஜனநாயகமான சமூகங்கள் தங்களைப் பாதுகாக்கும் பெயரில், பாகுபாடு மற்றும் வெறுப்பை வளர்க்கும் அரசியலைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. இதுவே, இன்றைய மேற்கத்திய அரசியல் சூழலின் மிக ஆபத்தான உண்மை.

இன்றைய உலக அரசியலில், பல வலது சாரி அல்லது தேசியவாத கட்சிகள், “இஸ்லாமோபோபியா” எனப்படும் முஸ்லிம் எதிர்ப்பு மனப்பான்மையை தங்களது வாக்கு இயந்திரமாக மாற்றியுள்ளன. மதச்சார்பற்றவர்களையும் பொதுமக்களையும் தங்கள் பக்கம் இழுப்பதற்காக, அவர்கள் “முஸ்லிம் அச்சுறுத்தல்” என்ற ஒரு பய நிழலை உருவாக்குகின்றனர். இந்த நிழல் தான், அரசியல் இலாபத்திற்கு வழிவகுக்கும் ஆழமான வியூகம்.

இந்த அரசியல் நோக்கம் நாடுகள் தாண்டிய ஒரே போக்கு:

ஆஸ்திரியாவில் National Freedom Front கட்சி, முஸ்லிம் குடியேற்றத்துக்கு எதிராக “பாரம்பரிய ஆஸ்திரிய மதிப்புகளைப் பாதுகாக்க” என்ற பெயரில் பிரச்சாரம் நடத்துகிறது.

பிரான்சில், மாரின் லெ பென் தலைமையிலான National Front (இப்போது Rassemblement National), முஸ்லிம்களை “பிரெஞ்சு மதிப்புகளை மாற்றும் வெளிநாட்டு அச்சுறுத்தல்” எனக் காட்டுகிறது.

நெதர்லாந்தில், People’s Party for Freedom and Democracy மற்றும் கீர்ட் வில்டர்ஸ் தலைமையிலான Freedom Party ஆகியவை, இஸ்லாமை “ஐரோப்பிய கலாச்சாரத்துக்கு எதிரான கொள்கை” என வெளிப்படுத்துகின்றன.

ஜெர்மனியில், National Democratic Party முஸ்லிம் குடியேற்றத்தைக் குறிவைத்து “ஜெர்மனி ஜெர்மனியருக்கே” என்ற கோஷத்தை உயர்த்துகிறது.

நார்வேயின் Progress Party, 2011-இல் ஆண்டர்ஸ் பிரைவிக் நடத்திய தாக்குதலுக்குப் பிறகும், “முஸ்லிம் குடியேற்றம் சமூக அமைப்பை அழிக்கிறது” என்ற பழைய வாதத்தையே மீண்டும் எழுப்பியது.

பிரிட்டனில், UK Independence Party (UKIP), “முஸ்லிம்களின் சட்டங்கள் நமது சட்டங்களை மாற்றும் அபாயம்” என்ற பிரச்சாரம் மூலம் வாக்குகளைப் பெற்றது.

சுவிட்சர்லாந்தின் People’s Party, “மினாரட்” (மசூதிகளின் கோபுரம்) தடை சட்டத்தை வாக்குச்சீட்டில் கொண்டு வந்து, இஸ்லாமிய அடையாளங்களை வெளிப்படுத்துவதை சட்டப்படி கட்டுப்படுத்தியது.

கிரீஸின் Golden Dawn Party, “கிரேக்கம் கிரேக்கர்களுக்கே” என்ற கோஷத்தில், முஸ்லிம் குடியேற்றத்தாரை குறிவைத்து வன்முறை நடவடிக்கைகள் மேற்கொண்டது.

போலந்தின் Congress of the New Right Party, “ஐரோப்பிய கிறிஸ்தவ அடையாளத்தை காப்போம்” என்ற பெயரில் முஸ்லிம் எதிர்ப்பு கொள்கைகளை வெளிப்படுத்தியது.

அமெரிக்காவில், Tea Party இயக்கம் “ஷரியா சட்டம் நம்முடைய சட்டத்தை மாற்றும் அபாயம்” என்று கூறி, முஸ்லிம் சமூகங்களை சந்தேகத்திற்குள்ளாக்கியது.

இந்த எல்லா நாடுகளிலும் ஒரு பொதுவான உத்தி காணப்படுகிறது:
முஸ்லிம்கள், குடியேற்றம், பயங்கரவாதம் போன்ற தலைப்புகள் அரசியல் பயம் உருவாக்கும் கருவிகளாக மாறியுள்ளன. அரசியல் தலைவர்கள் அவற்றை “நமது பாதுகாப்புக்கான போராட்டம்” என்று வடிவமைக்கிறார்கள் — ஆனால் உண்மையில் அது வாக்குகளைப் பெறும் பய உத்தி.

முஸ்லிம்களின் ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட குற்றச்செயல் அல்லது பயங்கரவாதச் சம்பவமும், இந்தக் கட்சிகளால் முழு சமூகத்தின் மீதான குற்றச்சாட்டாக மாற்றப்படுகிறது. செய்தி ஊடகங்களும் இதனை பெரிதுபடுத்தி ஒளிபரப்புவதால், சமூகத்தில் “முஸ்லிம்” என்ற பெயரே ஒரு சந்தேகச் சொல்லாக மாறுகிறது. இவ்வாறு அரசியல் அனுமதி பெற்ற பாகுபாடு, அந்தந்த நாட்டில் முஸ்லிம்களின் வாழ்க்கையை நேரடியாக பாதிக்கிறது — வேலைவாய்ப்புகளில் மறைமுகத் தடை, மதப் பண்பாட்டில் கட்டுப்பாடு, காவல்துறை கண்காணிப்பு, சமூக ஊடகங்களில் நிந்தனை என பல வடிவங்களில் வெளிப்படுகிறது. அதாவது, இஸ்லாமோபோபியா ஒரு கருத்தாக்கம் அல்ல, அது ஒரு அரசியல் நாணயமாக மாறியுள்ளது. அந்த நாணயத்தின் மதிப்பு — பயம், பாகுபாடு, மற்றும் வன்முறை.

இப்போது உலகின் பல நாடுகளில், குறிப்பாக மேற்கத்திய அரசியல் சூழலில், “முஸ்லிம்கள்” குறித்த ஒரு புதிய வகையான அரசியல் நெருக்கடி உருவாகியுள்ளது. இந்த நெருக்கடி, அவர்களை சமூகத்திலிருந்து பிரித்துவைத்து, அவர்களின் மத வழிபாடு, கலாசாரம், உடை, உணவு பழக்கம், சமூக வாழ்க்கை ஆகியவற்றில் கூட அரசின் தலையீட்டை நியாயப்படுத்துகிறது. இது, “நாட்டை பாதுகாப்பது” என்ற பெயரில் நடக்கும் அரசியல் நடவடிக்கையாகக் காணப்படுகிறது. ஆனால் உண்மையில் இது சமூகத்தின் உள்ளே ஒரு புதிய வகையான பிரிவினை அரசியலை உருவாக்குகிறது. இத்தகைய நிலையை நாஜி ஜெர்மனியின் ஆரம்பகாலத்துடன் ஒப்பிடலாம்.1933-ஆம் ஆண்டு ஹிட்லர் அதிகாரத்துக்கு வந்தபோது, அவர் தனது முக்கிய ஆதரவாளராக Dr. ஜோசப் கோப்பெல்ஸ் என்பவரை “புரொபகாண்டா மற்றும் தேசிய விளக்க அமைச்சராக” நியமித்தார். அவரது கடமை — ஜெர்மனி ஒரு “நாகரிகமான நாடு” என்று உலகிற்கு காட்டவும், அதே நேரத்தில் யூதர்கள் உள்ளிட்ட பல சமூகக் குழுக்களை மனிதத்தன்மை அற்றவர்களாக சித்தரிக்கவும் — ஒரு பெரிய பிரச்சார அமைப்பை உருவாக்குவதாக இருந்தது.

அதிகாரத்தில் வந்த சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, நாஜி கட்சி பெரிய அளவில் புத்தக எரிப்பு நிகழ்ச்சிகளை நடத்தியது. அவை ஹிட்லரின் ஆரிய இனக் கோட்பாடுகளுடன் ஒத்துப்போகாத எழுத்தாளர்களின் நூல்களாக இருந்தன. கோப்பெல்ஸ் ஒரு வலுவான உள்கட்டமைப்பு (Propaganda apparatus) உருவாக்கினார்: எவரும் தேசியவாத கதையிலிருந்து விலகக்கூடாது என்ற கண்காணிப்பு அமைப்பு. அதே சமயம், நாஜி சிந்தனையைப் பரப்பும் இலக்கியம், இசை, திரைப்படங்கள், ரேடியோ நிகழ்ச்சிகள், செய்தித்தாள்கள் ஆகியவற்றைத் தயாரிக்கும் அரசியல் இயந்திர அமைப்பை உருவாக்கினர். இந்த வழிமுறைகள் மூலம், ஒரு நாட்டின் மனதில் எதிரிகளை உருவாக்கி, அதையே “நாகரிகத்தின் பகைவர்” என பொதுமக்கள் நம்பும் நிலை உருவாக்கப்பட்டது.

1938-ஆம் ஆண்டுக்குள், இந்த பிரச்சார இயந்திரம் ஜெர்மனியில் யூதர்களுக்கு எதிரான வெறுப்பை உச்சநிலைக்கு கொண்டு சென்றது.
அதன் விளைவாக, ஹோலோக்காஸ்ட் எனப்படும் மனித வரலாற்றின் மிகக் கொடிய இன அழிப்பு நிகழ்ந்தது — கோடிக்கணக்கான யூதர்கள், ரோமா மக்கள் மற்றும் பிற சிறுபான்மை சமூகத்தினர் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். இந்த நிகழ்வுக்கு முன்னோடியாக இருந்தது “மனிதர்களை மிருகங்களாகச் சித்தரிக்கும்” அரசியல் விளம்பரங்கள், தினசரி ஊடகப் பிரச்சாரம், மற்றும் சமூகத்தில் வேரூன்றிய பயம்.

ஜெர்மனியின் நாஜி வரலாறு நன்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும், இன்று சில நாடுகளில் நடைபெறும் இனவிரோதப் பிரச்சாரங்கள் குறித்து அதே அளவு கவனம் செலுத்தப்படவில்லை. ஊடகங்கள் மற்றும் அரசியல் கட்சிகள் இன்று முஸ்லிம்களைப் பற்றிய தவறான படிமங்களை உருவாக்கி, அதனை வாக்கு வங்கியாக பயன்படுத்துகின்றன. அவர்களின் பெயர், உடை, மதச் சின்னங்கள் அனைத்தும் “அபாயம்” என்ற வார்த்தையுடன் இணைக்கப்படுகின்றன. இதனால், இன்றைய முஸ்லிம் சமூகங்கள் நாஜி ஜெர்மனியில் இருந்த யூதர்கள் அனுபவித்ததைப் போன்ற நிலைக்கு தள்ளப்படுகின்றன — ஒரு புறம் சமூகப் புறக்கணிப்பு, மறுபுறம் அரசியல் மற்றும் ஊடகங்களின் திட்டமிட்ட பிரச்சாரம்.

முதலில் தெளிவாகக் கூறவேண்டியது: நாம் இன்று 1938-ஆம் ஆண்டின் ஹிட்லர் நாசி ஜெர்மனி நிலையில் இல்லை. ஆனால், ஒரு முக்கியமான ஒப்பீடு செய்யலாம் — அந்தக் காலத்தில் யூதர்களுக்கு எதிராக பரவிய வெறுப்புரைகள் மற்றும் தற்போது மேற்கத்திய நாடுகளில் முஸ்லிம்கள் குறித்து பரவிவரும் அரசியல்-ஊடக பேச்சு தந்திரங்கள் இரண்டும் ஒரே வகை அமைப்பையும் மனப்பான்மையையும் கொண்டுள்ளன.
இப்போது, இஸ்லாமோபோபியாவை ஊக்குவிக்கும் பேச்சு வழக்கமான ஒன்றாக மாறிவிட்டது. சில நேரங்களில் அது “விவேகமான விமர்சனம்” அல்லது “மரியாதைக்குரிய கருத்து” என்ற பெயரில் பரவுகிறது. ஒரு நாளைய செய்தித்தாளைக் கூட எடுத்துப் பார்க்கும் போது, முஸ்லிம்களை குறிக்கும் எதிர்மறை செய்திகளை காணாமல் இருப்பது அரிது. தொலைக்காட்சி, வானொலி, இணைய ஊடகங்கள் அனைத்தும் “பாதுகாப்பு”, “பயங்கரவாதம்”, “குடியேற்றம்” போன்ற தலைப்புகளில், முஸ்லிம்களைச் சுட்டிக்காட்டி பயப்படுத்தும் கதைமுறைகளை உருவாக்கி வருகின்றன. வெறுப்பான பேச்சு மற்றும் வன்முறை இடையிலான தொடர்பு பல்வேறு ஆய்வுகளால் உறுதிசெய்யப்பட்டுள்ளதுதான். ஆனால் இதற்கு எதிரான சரியான கொள்கைகள் மற்றும் தடுப்பு கட்டமைப்புகளை உருவாக்குவது கடினம் — ஏனென்றால், அந்தப் பேச்சுக்களை உருவாக்கி பரப்புகிறவர்கள் தாமே அரசியல் முன்னணிகளிலும், தேசிய ஊடகங்களிலும் உள்ளனர்.

இப்போது அமெரிக்க கூட்டாட்சி அளவில் “வெறிக் குற்றம்” (Hate Crime) பற்றிய சட்டம் அமலிலிருந்தாலும், உள்நாட்டு தீவிரவாதம் (Domestic Terrorism) குறித்த அதிகாரபூர்வ நடவடிக்கைகள் பல சமயங்களில் அரசியல் அழுத்தத்தால் தடைபடுகின்றன. இதை அமெரிக்காவின் உள்நாட்டு பாதுகாப்புத் துறை (Department of Homeland Security — DHS)-யில் பணியாற்றிய ஆய்வாளர் டாரில் ஜான்சன் (Daryl Johnson) தன் அனுபவத்தில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்: “மிகுந்த ஊடக மற்றும் காங்கிரஸ் விமர்சனத்தின் முன்னிலையில், DHS (உள்நாட்டு பாதுகாப்புத் துறை) உள்நாட்டு பயங்கரவாதம் தொடர்பான அனைத்து அறிக்கைகளையும் மற்றும் சட்ட அமலாக்கப் பயிற்சிகளையும் ரத்து செய்ய முடிவு செய்தது.”

இதன் பொருள், அரசு துறைகள் தங்கள் பணி செய்ய முடியாத அளவுக்கு அரசியல் மற்றும் ஊடக அழுத்தம் அதிகரித்துவிட்டது என்பதே. இதனால் வலதுசாரி தீவிரவாதம் அல்லது இனவிரோத செயல்களைத் தடுக்க முயன்ற முயற்சிகள் தடைபடுகின்றன. அதனால் இன்று நிலைமை என்னவெனில் — அரசியல் தலைவர்கள் மற்றும் முக்கிய ஊடகங்கள் முஸ்லிம்கள் மற்றும் பிற அடையாளங்களை குறிவைத்து வேறுபடுத்திக் காட்டும் போது, சமூகத்தில் இனவிரோதம் மற்றும் வன்முறை வளர்வதற்கான வாய்ப்பு அதிகரிக்கிறது. இதன் விளைவாக, அந்த சமூகங்கள் தங்களையே காத்துக்கொள்ளும் நிலைக்கு தள்ளப்படுகின்றன.

ஹாத்திம் பஸியன் (Hatem Bazian), இஸ்லாமோபோபியா கற்கைகளுக்கான நிறுவனத்தின் நிர்வாக இயக்குனர்; ஸைத்தூனா கல்லூரி பேராசிரியர்; கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தின் மத்திய கிழக்கு மொழிகள் கலாச்சாரங்கள் மற்றும் ஆசிய – அமெரிக்க கற்கைகளுக்கான விரிவுரையாளர்; இஸ்லாமோபோபியா பருவ இதழின் ஆசிரியர்; [IISRA – International Islamophobia Studies Research Association] சர்வதேச இஸ்லாமோபோபியா கற்கைகள் மற்றும் ஆய்வுகளுக்கான சங்கத்தின் தலைவர்.

மொழிபெயர்ப்பு: றபியூஸ் முகமது